Trabzon, geleneklerle yoğrulan bir kenttir. Yörede “Horon” olarak adlandırılan halk oyunları, erkek-kadın, genç-yaşlı bütün herkes tarafından oynanır. Horon kemençe olarak bilinen üç telli bir çeşit keman eşliğinde oynanır. Çoğunlukla davul, zurna ve kaval eşliğinde icra edilir. Trabzon Halk oyunlarında yayla festivalleri önemli bir rol oynar. Yaylalar her yıl bu festivallere ev sahipliği yapar. Erkek ve kadınlardan oluşan gruplar yaylalara gelip, festivalleri büyük bir şölene dönüştürürler. Kemençe eşliğindeki bu horona hemen hemen herkes katılır. Renkli yöresel kıyafetler giyen kadınlar ve süslenmiş hayvanlar görülmeye değerdir.

Trabzon halk türkülerinde çok değişik konular işlenir. Bu türkülerde bölge insanının mizacını, karakterini ve yaşam tarzını bulmak ve aynı zamanda bölgenin coğrafi ve sosyal yapısı hakkında özlü bilgiler elde etmek mümkündür. Aşk, ayrılık, doğal güzellikler ve sosyal olaylar hakkında derlenen bu türküler, gerek hızlı gerekse uzun hava tarzında olabilir. Bir başka türkü türü de “atışma” ( bir çeşit söz düellosu) dır.

İlk Türk gazetelerinden biri olan “Trabzon” gazetesi 1866’da bölgede basılmıştır. Gazete bölgenin kültürel ve basın hayatına şahitlik etmiştir. Tiyatro ise çok sayıda amatör ve halk tiyatrosu gruplarıyla bölge insanı için ciddi öneme haizdir.

Bölgenin geleneksel mutfağı büyük ölçüde hamsiye dayanır. Diğer yöresel lezzetler arasında karalahana çorbası, mısır unundan yapılan kuymak, peynir, tereyağı ve bir tür ekmek çeşidi olan pide yer alır. Akçaabat köftesi yörenin vazgeçilmez tatları arasındadır.

Trabzon, bölgede bulunan doğal malzemeleri kullanarak yapılan geleneksel el sanatları bakımından da zengindir. Trabzon Osmanlı İmparatorluğunun önemli maden ocakları merkezlerinden bir tanesiydi ve halen de öyledir. Aynı zamanda bölge, bakır kazanları, ibrikleri, tasları ve kovalarıyla meşhurdur. Ayrıca demirden yapılan tarım ve ev aletleri, hasır bilezikleri ve telkari olarak bilinen gümüş yapımı farklı süslemeli eşyaları bakımından da önemli bir yere sahiptir. Ahşap tarım ve ev aletleri, kilimler, peştamallar, çantalar, rengârenk yün çoraplar, semer ipleri görülmeye değer eşyalar arasında gelir. Bu ağaçlı bölgede, halk binalarda ana malzeme olarak her zaman ağacı kullanmıştır. Aynı zamanda bölge halkı, sepet ve kaşık gibi malzemelerin yanı sıra, ağacı işleyerek peynir yapımında kullanmak üzere tekne ve yayık yaparlar.

Trabzon aynı zamanda kendine has mimarisiyle de bilinir. Trabzon’da Orta Hisar, Akçaabat’ta Orta Mahalle ve Trabzon’un doğusunda tarihi dokunun korunduğu Sürmene ve Araklıdaki tarihi eserler gibi ziyaret etmeğe değer birçok tarihi yer vardır. Şehrin doğal mimarisi bölgenin coğrafi ve iklimsel özellikleriyle uyumludur. Örneğin, geçmiş yüzyıllarda şehre gelen yerli ve yabancı seyyahlar, büyük bahçelere yapılmış konaklardan, ihtişamlı camilerden ve Arnavut kaldırımı olarak bilinen özel taşlardan örülmüş caddelerden övgüyle bahsetmektedirler. Şehir merkezinde ahşap ve taştan yapılmış konaklar genellikle iki katlıdır. Denize bakan duvarlar taşla örülmüşken diğerleri hem ahşap hem de taş yapımıdır. Çatılar kiremitle kaplı olup yağmurdan dolayı saçaklar büyükçe yapılmıştır. Evlerin iç kısımları el yapımı ağaç oymalarıyla ya da ince bir işçilik gerektiren ağaç işleriyle süslenmiştir. Sıra sıra birbirini takip eden estetik konakların bahçeleri, çok büyük ve intizamlı olup çeşitli meyve ve bitkilerle bezenmiştir.

 

Son Güncelleme : 10-03-2014