Yüksek Lisans Tezi Görüntüleme

Öğrenci: Gürhan ÇİFTÇİ
Danışman: Yrd. Doç. Dr. Zekai ANGIN
Anabilim Dalı: İnşaat Mühendisliği
Enstitü: Fen Bilimleri Enstitüsü
Üniversite: Karadeniz Teknik Üniversitesi
Tez Adı: ŞİŞEN ZEMİNLERİN TRABZON İÇME SUYU ARITMA TESİSİ ATIK ÇAMURU İLE STABİLİZASYONU
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Kabul Tarihi: 3/10/2003
Sayfa Sayısı: 147
Tez No: t1439
Özet:

      Bu çalışmanın temel amacı, günümüze kadar yapılan bir çok temel ve yapı uygulamalarında, maddi ve manevi olarak oldukça yüksek maliyetli sorunlara yol açan şişen zeminlerin mühendislik özelliklerinin değişimini incelemek ve katkı maddesi olarak Trabzon İçme Suyu Arıtma Tesisi atık çamurunu kullanarak şişen zeminlerin stabilizasyonunu gerçekleştirmektir. Atık çamurunun kullanılış amacı, çevreyle dost, güvenilir, ekonomik ve günümüzde çevresel problemlerin başında gelen atıkların tekrar kullanılmasına ışık tutan doğal bir malzeme olmasıdır. Bu bakımdan, çalışmanın birinci bölümünde; şişen zemin kavramı, stabilizasyon kavramı ve stabilizasyon yöntemleri üzerinde, çeşitli literatürler yardımıyla, genel bilgiler sunulmuştur.

      İkinci bölümde, Şiran / Gümüşhane ‘den temin edilen zemin ile Bay – Tur İnşaat ‘tan temin edilen bentonitin belli yüzde oranında karıştırılmasıyla elde edilen deney malzemesi ve atık çamuru üzerindeki deneysel çalışmalar anlatılmıştır. Malzemenin fiziksel ve mühendislik özelliklerini belirlemeye yönelik deneyler yapılmıştır. Deney malzemesinin stabilizasyonu için, %10, %15, %20 ve %25 katkı oranları seçilmiştir. Deneyler sonucunda elde edilen veriler, tablo ve şekiller yardımıyla sunulmuştur.

      Deneyler sonucunda elde edilen veriler, atık çamuru ile stabilizasyonun olumlu sonuçlar verdiğini göstermiştir. Artan katkı oranlarına bağlı olarak malzemenin şişme – büzülme parametrelerinin daha stabil hale geldiği görülmüştür. Deneysel çalışmalar, özellikle, %10 katkı oranının optimum katkı oranı olduğunu göstermiştir.

      

Anahtar Kelimeler : Şişen Zemin, Stabilizasyon, Katkı Maddesi, Atık Çamuru, Stabilizasyon Yöntemleri, Optimum Katkı Oranı